ارتباط سبک های یادگیری بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان

یادگیری به عنوان یکی از بنیادی ترین فرایندهای رشد شناختی و تحول فردی انسان، همواره در کانون توجه نظام های آموزشی، پژوهشگران علوم تربیتی و سیاست گذاران آموزشی قرار داشته است. در دهه های اخیر، با گسترش رویکردهای یادگیرنده محور و عبور تدریجی از الگوهای سنتی آموزش، توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان و سازوکارهای درونی موثر بر یادگیری، اهمیتی دوچندان یافته است. در این میان، دو سازه ی «سبک های یادگیری» و «انگیزه ی تحصیلی» به عنوان متغیرهایی کلیدی، نقش تعیین کننده ای در کیفیت، عمق و پایداری یادگیری دانش آموزان ایفا می کنند. پژوهش های انجام شده در حوزه ی روان شناسی تربیتی نشان می دهد که صرف ارائه ی محتوا و طراحی برنامه ی درسی بدون توجه به چگونگی یادگیری دانش آموزان و میزان انگیزش آنان، نمی تواند به تحقق اهداف آموزشی منجر شود و حتی ممکن است به افت تحصیلی، بی علاقگی به یادگیری و کاهش مشارکت فعال دانش آموزان بینجامد (کدیور، ۱۳۹۶). سبک های یادگیری به الگوهای نسبتا پایدار ادراکی، شناختی و عاطفی اطلاق می شود که نشان می دهد هر فرد چگونه اطلاعات را دریافت، پردازش و در حافظه ی خود سازمان دهی می کند. این مفهوم بر این فرض استوار است که یادگیرندگان در شیوه ی تعامل با محتوای آموزشی، ترجیحات متفاوتی دارند و این تفاوت ها می تواند بر میزان درک، یادآوری و کاربرد آموخته ها اثرگذار باشد. از سوی دیگر، انگیزه ی تحصیلی به عنوان نیروی محرک درونی و بیرونی، جهت دهنده ی رفتار یادگیری و عامل تداوم تلاش دانش آموزان در مواجهه با تکالیف آموزشی تلقی می شود. انگیزه ی تحصیلی تعیین می کند که دانش آموز تا چه اندازه برای یادگیری تلاش می کند، در برابر دشواری ها پایداری نشان می دهد و یادگیری را ارزشمند و معنادار می داند (سیف، ۱۳۹۷). پیوند میان این دو سازه، یعنی سبک های یادگیری و انگیزه ی تحصیلی، موضوعی است که در سال های اخیر مورد توجه پژوهشگران داخلی و خارجی قرار گرفته و نتایج پژوهش ها حاکی از آن است که همسویی روش های آموزشی با سبک های یادگیری دانش آموزان می تواند سطح انگیزه ی تحصیلی آنان را به طور معناداری افزایش دهد (زارع و همکاران، ۱۳۹۸).

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، انگیزه تحصیلی ، خودکارآمدی ، عملکرد تحصیلی ، مشارکت دانش آموز