فراوانی و عوامل همراه با خودکشی در استان چهارمحال و بختیاری (۱۳۹۸-۱۳۸۹) : یک مطالعه مبتنی بر داده های سازمان پزشکی قانونی

سابقه و هدف: خودکشی یکی از معضلات مهم بهداشت عمومی است که تحت تاثیر عوامل فرهنگی، منطقه ای و پدیده های چندعلتی قرار دارد. شناسایی و تحلیل گزارش ها و عوامل خطر مرتبط با خودکشی برای سیاست گذاری های پیشگیرانه در کشور ضروری است. این مطالعه با هدف  تعیین فراوانی خودکشی و عوامل همراه با آن در موارد ارجاع شده به اداره کل پزشکی قانونی استان چهارمحال و بختیاری انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه  توصیفی بر اساس تحلیل ثانویه داده ها با بررسی پرونده های افراد متوفی با تشخیص خودکشی، ثبت شده در بایگانی تشریح اداره کل پزشکی قانونی استان چهارمحال و بختیاری، طی سال های ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۸ انجام شد. داده های مورد نیاز با استفاده از یک چک لیست از پیش طراحی شده استخراج و ثبت گردید. یافته ها:  در این مطالعه پرونده ۵۲۸ نفر  بررسی شد. میانگین سن متوفیان با تشخیص خودکشی ۱۶/۰۸± ۳۳/۸۸سال بود. تعداد ۳۱۹ ( ۶۰/۴ %) از متوفیان محدوده سنی ۳۴-۱۵ سال داشتند. تعداد ۴۰۰ نفر ( ۷۵/۸%) متوفیان مرد بودند. شایع ترین روش اقدام به خودکشی در ۳۹۳ ( ۷۴/۴%) موارد حلق آویز کردن بود. نحوه اقدام به خودکشی ارتباط معنی ‎داری با جنسیت داشت (۰/۰۵P<)، با این حال بر اساس یافته ها ارتباط معنی‎داری بین نحوه اقدام به خودکشی با سن (۰.۰۸۹=P)، تحصیلات (۰/۲۳۲=P) ، شغل (۰/۳۳۸=P)، فصل سال (۰/۱۵۸=P)، با سابقه اقدام به خودکشی (۰/۱۹۹=P) و با سال اقدام به خودکشی (۰/۱۱۸=P) مشاهده نشد. نتیجه گیری: خودکشی در استان چهارمحال و بختیاری یک معضل جدی و قابل توجه است که نیازمند توجه ویژه و اقدامات مداخله ای است. شناسایی افراد در معرض خطر و طراحی و اجرای برنامه های پیشگیرانه و حمایتی از اولویت های ضروری در این زمینه محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

suicide ، prevalence ، forensic medicine ، خودکشی ، شیوع ، پزشکی قانونی