Comparative Study of Marital Satisfaction and Communication Skills in Parents of Children with Autism and Parents of Typically Developing Children

زمینه و هدف: باتوجه به اینکه خانواده های دارای کودک مبتلا به اختلال اتیسم، با چالش های خاصی اعم از تخصیص زمان زیاد برای تربیت و نگهداری کودک، صرف هزینه های بالای مربوط به درمان، تنش و استرس والدینی مواجه هستند و نیز نقش بسزای اختلال طیف اتیسم در رضایت زناشویی و مهارت های ارتباطی والدین و کمبود پژوهش ها در این حوزه، پژوهش حاضر با هدف بررسی مقایسه ای رضایت زناشویی و مهارت های ارتباطی والدین کودکان مبتلا به اتیسم و عادی انجام شد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع پس رویدادی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، والدین دارای کودک مبتلا به اتیسم در مرکز اتیسم سینا قزوین بود. با روش نمونه گیری در دسترس ۴۴ والد کودک مبتلا به اختلال اتیسم (۲۲ مادر و ۲۲ پدر) با ۴۴ والد کودک عادی (۲۲ مادر و ۲۲ پدر) مورد مقایسه قرار گرفتند. هر دو گروه با مقیاس رضایت زناشویی هودسن (۱۹۹۲) و مقیاس مهارت های ارتباطی کوئین دام (۲۰۰۴) ارزیابی شدند. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون تحلیل کوواریانس و تحلیل کوواریانس چند متغیری و برای بررسی پیش فرض ها از آزمون شاپیرو_ ویلک و آزمون لون استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد، رضایت زناشویی و مهارت های ارتباطی والدین دارای کودک مبتلا به اتیسم با والدین کودک عادی تفاوت معناداری دارد. نتیجه گیری: تنیدگی فرزندپروری کودکان دارای اختلال اتیسم با کاهش رضایت زناشویی و تضعیف مهارت های ارتباطی والدین این کودکان همراه است. لذا ارتقای رضایت زناشویی و مهارت های ارتباطی والدین دارای کودک مبتلا به اتیسم باید در اولویت برنامه های درمانی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Autism ، Communication Skills ، Marital Satisfaction ، Typical development ، اتیسم ، رضایت زناشویی ، عادی ، مهارت های ارتباطی ، والدین