نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطه بین انعطاف پذیری شناختی با کیفیت زندگی و اختلال وسواس فکری-عملی در بیماران مبتلا به پسوریازیس

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطه بین انعطاف پذیری شناختی با کیفیت زندگی و اختلال وسواس فکری-عملی در بیماران مبتلا به پسوریازیس بود.روش: روش این مطالعه توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش بیماران مبتلا به پسوریازیس شهر تهران در نیمه اول سال ۱۴۰۳ بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین(۲۰۲۳) و با روش نمونهگیری هدفمند ۲۰۰ نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده های پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی در بیماری های پوستی(DLQI) فینلای و خان(۱۹۹۴)، سیاهه وسواس فکری-عملی مادزلی(MOCI) هاجسون و راچمن(۱۹۷۷)، سیاهه انعطاف پذیری شناختی(CFI) دنیس و وندروال(۲۰۱۰) و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو(TAS) و بگبی و همکاران(۱۹۹۴) بود. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تحلیل شد.نتایج: یافته های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم انعطاف پذیری شناختی بر کیفیت زندگی(۰/۸۴- =β و ۰/۰۰۱=sig) و وسواس فکری-عملی(۰/۷۳- =β و ۰/۰۰۱=sig) معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی در رابطه بین انعطاف پذیری شناختی با کیفیت زندگی و وسواس فکری-عملی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (۰/۰۳=RMSEA و ۰/۰۵>p) و ۹۸ درصد از واریانس وسواس فکری-عملی و ۹۹ درصد از واریانس کیفیت زندگی بر اساس انعطاف پذیری روانشناختی با نقش میانجی ناگویی هیجانی تبیین می شود.نتیجه گیری: با توجه به یافتههای این پژوهش و نقش انعطاف پذیری شناختی و ناگویی هیجانی استفاده از آموزش تنظیم هیجان و مداخلات مبتنی بر پذیرش/تعهد برای بهبود کیفیت زندگی و وسواس فکری-عملی این بیماران پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال وسواس فکری-عملی ، انعطاف پذیری شناختی ، پسوریازیس ، کیفیت زندگی ، ناگویی هیجانی