حقوق و تعهدات طرفین در دست آوردهای مالکیت فکری ناشی از قراردادهای خصوصی

در قراردادهای خصوصی، به ویژه قراردادهای پیمانکاری، غالبا در کنار موضوع اصلی قرارداد، دستاوردهای فکری و معنوی نظیر نرم افزار، اختراع، داده های فنی، دانش فنی و آثار فکری دیگر ایجاد می شود. با این حال، قوانین ایران به طور صریح مالکیت این دستاوردها را در فرض سکوت قرارداد مشخص نکرده اند. این خلا موجب بروز اختلافات عملی میان کارفرما و پیمانکار شده است؛ به ویژه آن که از یک سو، اصل مالکیت پدیدآورنده در حقوق مالکیت فکری و از سوی دیگر، نقش کارفرما به عنوان سفارش دهنده و تامین کننده منابع، هر دو قابل استناد به نظر می رسند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی مبانی حقوقی تعیین مالکیت دستاوردهای فکری ناشی از قراردادهای خصوصی می پردازد و با تحلیل انواع قراردادها، به ویژه قراردادهای پیمانکاری، معیارهایی برای تعیین مالکیت در فرض فقدان توافق صریح ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مالکیت فکری ، قراردادهای خصوصی ، قراردادهای پیمانکاری ، سفارش اثر فکری ، تحقیق و توسعه (R&D) ، انتقال فناوری ، قراردادهای مشاوره تخصصی ، حقوق مادی اثر ، سکوت قراردادی ، پدیدآورنده اثر