تجلی صفات خداوند در مواجهه ایوب با رنج ( بررسی تطبیقی عهد عتیق و قرآن)

از موضوعاتی که بشر در زندگی خویش به جد با آن درگیر است، مسئله رنج و سختی است که ناگزیر متحمل می گردد. این امر همواره دغدغهی ذهنی بشر بوده و به دنبال جوابی قانع کننده برای آن می گشته است. در این میان کتاب های مقدس،  با ذکر داستان پیامبران و امت های پیشین ، گاهی به این موضوع پرداخته و با توجه به شرایط زمانهی خویش به دادن پاسخ هایی مبادرت ورزیده اند. نکته ای که از این تئودیسه ها می توان دریافت این است که کتب مقدس  به طور اخص عهد عتیق و قرآن در مواجهه با موضوع رنج بشری به بیان صفات الهی پرداخته اند  و از این طریق سعی در تببین موضوع و تفهیم آن به بشر خاکی نموده اند. پژوهش حاضر به شیوه توصیفی- تحلیلی سعی در بررسی و تطبیق تجلی صفات الهی در مواجهه با رنج بشری، در داستان ایوب در دو کتاب مقدس نموده تا از این رهگذر، ریشه های الهی ادیان الهی بیش از پیش آشکار شده و نقش اراده الهی در زندگی بشری مورد توجه قرار بگیرد. این پژوهش حاضر  نشان میدهد، در داستان ایوب و رنج و محنت های وی در عهد عتیق و قرآن کریم، پیش از هر چیز حضور خداوند و «حی» بودن او قابل مشاهده است. از سوی دیگر در قرآن کریم، پاداش الهی نیز مورد توجه قرار می گیرد و ایوب بعد از ابتلا به انواع شداید و سختی ها ، به تایید الهی می رسد، البته این نوع پاداش در عهد عتیق با جلوه های دنیایی همراه بوده و بار معنایی آخرتی و سختی ندارد.

کلیدواژه ها:

Job ، Suffering ، Divine Attributes ، Will ، Providence ، Power. ، ایوب ، رنج ، صفات الهی ، اراده ، مشیت ، قدرت