تحلیل گفتمان در اشعار مستوره اردلان با تاکید بر آیرونی

آیرونی از اصطلاحات سه حوزه نقد ادبی، فلسفه و بلاغت است که باعث تاویل پذیری و چندمعنایی بودن متون ادبی می شود، نوعی بیان دوپهلو و گاهی چندپهلو که مخاطب را غافلگیر می کند، در آیرونی شاعر یا نویسنده این امکان را دارد که چیزی بگوید و چیز دیگری را اراده کند، چون پنهان شدن مدلول و نقض شدن آن باعث ایجاد تنش در متن می شود. در کلام آیرونی دار، نوعی دوگانگی و معنای متضاد وجود دارد که سبب چندمعنایی و گسترش تضاد معنا در متن می شود و شاعر یا نویسنده با بیانی چندوجهی حقیقتی را در ورای گفتار خود به خواننده هوشیار می نمایاند. از مطالعه گفتمان ها می توان چندمعنایی کلام آیرونی دار را دریافت. این شگرد ادبی را مستوره اردلان هم در اشعارش به کار برده است. در این پژوهش که به شیوه توصیفی تحلیلی است و گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای انجام گرفته است به نحوه و میزان استفاده مستوره از انواع آیرونی در راستای انتقال پیام خود به خواننده پرداخته شده است. پژوهش حاضر، ما را به این نتیجه رهنمون می سازد که مستوره از انواع آیرونی در کلام خویش در راستای طرح مضامین انتقادی، عاشقانه و شکوه و گلایه از روزگار بهره برده است. نوعی از آیرونی که بیشترین بسامد را در اشعار مستوره دارد، آیرونی رادیکال است که با استفاده از آن نگرش انتقادی خود را به جامعه آن زمان مطرح می کند.

کلیدواژه ها:

شعر ، مستوره اردلان ، دیوان اشعار ، تحلیل گفتمان ، آیرونی