بررسی روایی رابطه تبری با وحدت اسلامی تمدن ساز از نگاه شیعه

ضرورت اتحاد امت اسلامی، به دلیل نقش تمدن ساز آن، امری اجتناب ناپذیر است؛ اما تحقق این امر مستلزم گام هایی نظری و عملی است که از جمله آنها، بازشناسی رابطه اتحاد با دیگر مقوله های دینی همچون اصل تبری می باشد. بی تردید اصل تبری از دشمنان اسلام در میان مذاهب اسلامی مورد اتفاق است؛ اما به دلیل برخی مصادیق آن، با چالش های جدی مواجه شده است. اگر این اصل به درستی تبیین نشود، ممکن است امر مهم وحدت تمدن ساز را با مخاطره مواجه سازد. در این راستا، یکی از جدی ترین موانع تحقق و تحکیم وحدت، رویکرد افراطی برخی از شیعیان نسبت به برخی مصادیق تبری است. برخی شیعیان گمان می کنند که با وجود اصل تبری، تحقق وحدت تمدن ساز بی معناست و شیعه پای بند به فریضه تبری نمی تواند با دیگر مذاهب اسلامی همبستگی داشته باشد. مقاله پیش رو با روش «تحلیلی–توصیفی» و با هدف تبیین نفی تعارض میان تبری و وحدت، به بررسی رابطه روایی تبری و وحدت اسلامی تمدن ساز از نگاه شیعه می پردازد. در این مقاله ثابت می شود که از نگاه شیعه نه تنها تعارضی میان پای بندی به اصل تبری و تحقق وحدت جهانی تمدن ساز مسلمانان وجود ندارد، بلکه این دو مقوله در برخی موارد لازم و ملزوم یکدیگرند؛ به گونه ای که یکی از پیامدهای تبری، تحقق وحدت تمدن ساز مسلمین در مقابل دشمنان اسلام است.

کلیدواژه ها:

روایات ، وحدت اسلامی ، تبری ، تمدن ساز ، شیعه.