نقش خودشفقت ورزی، پیوندهای والدینی و دلبستگی به خدا در کشمکش های روانی - معنوی

هدف پژوهش حاضر ارتباط میان پیوندهای والدینی، خودشفقت ورزی و دلبستگی به خدا با کشمکش های روانی - معنوی بود. روش مطالعه حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. تعداد مشارکت کنندگان ۲۵۵ نفر بود که به پرسشنامه های خودشفقت ورزی، پیوندهای والدینی، سبک دلبستگی به خدا و کشمکش های روانی - معنوی پاسخ دادند. از میان سبکهای دلبستگی، سبک دلبستگی اضطرابی بیشترین سهم را در پیش بینی کشمکش های روانی - معنوی داشت. در میان خرده مقیاس های کشمکش های روانی - معنوی در همبستگی بنیادی، کشمکش های الهی، معنا و اخلاقی بیشترین سهم را از خود نشان دادند. در معادله رگرسیونی متغیر خودشفقت ورزی و حمایت افراطی ضریب رگرسیونی معناداری را نشان ندادند. طبق یافته های پژوهش از میان متغیرهای سبک دلبستگی به خدا و خودشفقتورزی و پیوندهای والدینی، متغیر سبک دلبستگی به خدا بیشترین نقش را در تبیین کشمکشهای روانی - معنوی داشت. با توجه به یافته ها، بررسی اثربخشی عامل دلبستگی به خدا (به ویژه سبک اضطرابی) در مداخلات درمانی مربوط به کشمکشهای روانی - معنوی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

خودشفقتورزی ، پیوندهای والدینی ، سبک دلبستگی به خدا ، کشمکشهای روانی - معنوی