پیش بینی بی ثباتی ازدواج بر مبنای کمال گرایی معنوی/ مذهبی، الگوی ارتباطی و همدم طلبی/ دوری گزینی در زوجین

چکیده سابقه و هدف: پایداری ازدواج از مهم ترین نشان دهنده های عملکرد مطلوب خانواده و زندگی زناشویی تلقی می شود و بیثباتی ازدواج تاثیرات مخرب بی شماری بر سلامت روان شناختی هر یک از زوجین دارد. ازاین رو، این پژوهش با هدف بررسی نقش پیش بینی کنندگی کمال گرایی معنوی/ مذهبی، الگوی ارتباطی و همدم طلبی/ دوری گزینی با بی ثباتی ازدواج در زوجین انجام شد. روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش تمامی دانشجویان متاهل ساکن در خوابگاه های متاهلی دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۲ بودند که ۳۶۰ نفر از آنان به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و پرسش نامه های بی ثباتی ازدواج، کمال گرایی معنوی/ مذهبی، الگوی ارتباطی و همدم طلبی/ دوری گزینی را تکمیل کردند. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه گام به گام استفاده شد. در این پژوهش همه اصول اخلاقی رعایت شده است و مولفان مقاله تضاد منافعی گزارش نکرده اند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد بین همدم طلبی (۱۶/۰-=r)، کمال گرایی معنوی/ مذهبی (۳۱/۰-=r) و الگوی ارتباطی (۴۸/۰-=r) با بی ثباتی ازدواج همبستگی منفی و معنادار و بین دوری گزینی (۳۲/۰=r) با بی ثباتی ازدواج همبستگی مثبت و معناداری وجود داشت. همچنین، تحلیل رگرسیون آشکار کرد که ۵۶% از واریانس بی ثباتی ازدواج بر مبنای متغیرهای کمال گرایی معنوی/ مذهبی، الگوی ارتباطی و دوری گزینی قابل تبیین است. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، هرچه زوجین کمال گرایی معنوی/ مذهبی منسجم تری داشته باشند و توانایی آنان در برقراری ارتباط و همدم طلبی بالاتر باشد، زندگی مشترکشان از ثبات بیشتری برخوردار خواهد بود. کلمات کلیدی: الگوی ارتباط بی ثباتی ازدواج زوجین کمال گرایی معنوی/ مذهبی همدم طلبی/ دوریگزینی