نقش آژانس های سازمان ملل در توانمندسازی زنان در افغانستان: تحلیل جامع عملکرد (۲۰۰۱-۲۰۲۵)

چکیدهتوانمندسازی زنان در افغانستان به دلیل محدودیت های ساختاری، فرهنگی و امنیتی، یک مسئله حیاتی برای توسعه پایدار کشور محسوب می شود. سوال این پژوهش این است که نقش آژانس های بین المللی در توانمندسازی زنان افغانستان از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۵ چه بوده است؟ این پژوهش نقش آژانس های سازمان ملل متحد (یونیسف، توسعه ملل متحد، نهاد زنان ملل متحد، صندوق جمعیت ملل متحد و کمیسایاری عالی پناهندگان) در توانمندسازی زنان افغانستان را از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۵ با استفاده از چارچوب نظری سارا لانگه بررسی می کند. این چارچوب، توانمندسازی را در پنج سطح رفاه، دسترسی، آگاهی، مشارکت و کنترل تعریف می کند. با بهره گیری از روش کیفی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از ذی نفعان (۵ زن روستایی، ۳ فعال حقوق بشر، ۴ کارمند سازمان های بین المللی و ۳ مقام دولتی)، این مطالعه دستاوردها، موانع، فرصت ها و چالش های برنامه های این آژانس ها را در حوزه های آموزش، اشتغال، مشارکت سیاسی، سلامت، حمایت قانونی، آگاهی بخشی و شمول گروه های حاشیه ای تحلیل می کند. یافته ها نشان دهنده دستاوردهایی در سطوح رفاه و دسترسی، مانند بازگشت ۳.۵ میلیون دختر به مدارس تا سال ۲۰۱۷ و ایجاد فرصت های کسب وکار برای بیش از ۶۵,۰۰۰ زن تا سال ۲۰۱۹، و پیشرفت محدود در سطح مشارکت با حضور ۲۷ درصد زنان در پارلمان تا سال ۲۰۲۰ است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: توانمندسازی زنان ، اقدامات آژانس های بین المللی ، نظریه سارالانگه ، برابری اجتماعی ، فرهنگی