بررسی تاثیر آمادگی فناوری بر پذیرش فناوری هوش مصنوعی در دانشجویان حسابداری

پیشینه و اهداف: آینده و پیشرفت آموزش عالی به طور قابل توجهی با پیشرفت های فناوری های جدید مانند هوش مصنوعی پیوند خورده است. با بررسی ارتباط بین عناصر سطح آمادگی فناوری و پذیرش فناوری توسط کاربران حسابداری، دانشگاه ها این فرصت را خواهند داشت که با تغییر و ایجاد تغییرات در ارائه دروس و شیوه هایی که دانشجویان را به میزان کافی برای آینده آماده می کند، شکاف های موجود در برنامه های درسی حسابداری را برطرف کنند. اجرای آموزش هوش مصنوعی در برنامه های درسی حسابداری می تواند فاصله زمانی پذیرش فناوری بین آموزش و صنعت حسابداری و حسابرسی را فشرده کند و دانشجویان حسابداری را به میزان کافی برای آینده آماده کند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر آمادگی فناوری بر پذیرش فناوری هوش مصنوعی در دانشجویان حسابداری است.روش ها : پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی - همبستگی است که به صورت پیمایشی - مقطعی انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی ارشد حسابداری دانشگاه های آزاد اسلامی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بوده که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای و براساس فرمول تخصصی مدل سازی معادلات ساختاری (با در نظر گرفتن ۳۰ متغیر مشاهده شده و ۹ متغیر پنهان)، حجم نمونه ۳۸۴ نفر تعیین شده است. داده ها از طریق پرسش نامه محقق ساخته مبتنی بر مطالعه دامرجی (۲۰۲۰) با ۳۰ گویه جمع آوری گردیده است. پرسش نامه پژوهش حاضر از دو بخش سوالات عمومی و سوالات تخصصی تشکیل شده است. سوالات تخصصی شامل سوالات مربوط به متغیرهای مستقل، میانجی و وابسته و شامل پنج بعد خوش بینی، نوآوری، ناراحتی، نا امنی، سودمندی درک شده، سهولت استفاده درک شده و اتخاذ فناوری است. خوش بینی با ۴ گویه، نوآوری با ۴ گویه، ناراحتی با ۴ گویه، نا امنی با ۴ گویه، سودمندی درک شده با ۶ گویه، سهولت استفاده درک شده با ۶ گویه و اتخاذ فناوری با ۲ ارزیابی شده و پایایی آن با آلفای کرونباخ تایید شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SmartPLS و با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری (PLS-SEM) انجام گرفته است.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که آمادگی فناوری تاثیر مثبت و معنی داری بر سهولت استفاده درک شده و سودمندی درک شده در میان دانشجویان حسابداری دارد. همچنین، سهولت استفاده درک شده تاثیر مثبت و معنی داری بر سودمندی درک شده و پذیرش فناوری دارد. تحلیل میانجی گری نشان داد که سهولت استفاده درک شده و سودمندی درک شده به صورت جداگانه و ترکیبی، نقش میانجی مثبت و معنی داری در رابطه بین آمادگی فناوری و پذیرش فناوری ایفا می کنند. بااین حال، رابطه مستقیم بین آمادگی فناوری و پذیرش فناوری معنی دار نبود که نشان دهنده اهمیت نقش میانجی گری متغیرهای سهولت استفاده درک شده و سودمندی درک شده است. این یافته ها بر ضرورت تقویت زیرساخت های فناوری و آموزش مهارت های دیجیتال در برنامه های آموزشی حسابداری تاکید دارند تا پذیرش فناوری های هوش مصنوعی در این حوزه تسهیل شود.نتیجه گیری: انجام نوآوری توسط دانشگاه ها می تواند دانش، آموزش و تصمیم به استفاده از هوش مصنوعی توسط دانشجویان حسابداری را افزایش داده و تحت تاثیر قرار دهد. به عبارت دیگر، برای اینکه دانشجویان حسابداری تکنولوژی هوش مصنوعی را اتخاذ کنند، ابتدا باید فرآیند اتخاذ در سطح نهادهای آموزشی اتفاق بیفتد. ابتدا باید در برنامه آموزشی حسابداری، تکنولوژی هوش مصنوعی اتخاذ شود تا ادراکات دانشجویان حسابداری را نسبت به استفاده، مفید بودن و اتخاذ هوش مصنوعی افزایش دهد. از منظر عملی، پژوهش حاضر به صورت بالقوه به دانشگاه ها کمک می کند تا درک بهتری از این موضوع کسب کنند که چگونه سودمندی درک شده و سهولت استفاده درک شده می توانند باعث برانگیخته شدن پذیرش فناوری هوش مصنوعی دانشجویان حسابداری شوند. با این حال، این موضوع به این بستگی دارد که آیا دانشجویان حسابداری برای تکنولوژی آماده هستند یا خیر و اینکه دید آن ها نسبت به سودمندی درک شده و سهولت استفاده درک شده مثبت است یا خیر.

کلیدواژه ها:

آمادگی فناوری ، هوش مصنوعی ، پذیرش فناوری ، سودمندی درک شده ، درک سهولت استفاده شده