تحلیل مروری تاثیر سیاست های مدرسه محور پژوهشی بر نوآوری در روش های تدریس

سیاست های مدرسه محور پژوهشی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی معاصر، بر انتقال کانون تصمیم گیری های آموزشی از سطوح متمرکز اداری به سطح مدرسه و تقویت نقش معلمان و مدیران در تولید، تفسیر و به کارگیری دانش پژوهشی تاکید دارند. هدف این مقاله، تحلیل مروری نظام مند تاثیر سیاست های مدرسه محور پژوهشی بر نوآوری در روش های تدریس است؛ نوآوری ای که امروزه به عنوان یکی از شاخص های کلیدی کیفیت آموزشی و یادگیری عمیق شناخته می شود. نوآوری در تدریس نه تنها به معنای استفاده از روش ها و فناوری های جدید، بلکه مستلزم بازاندیشی انتقادی در اهداف، فرایندها و ارزشیابی یادگیری است؛ امری که بدون پشتوانه پژوهشی و فرهنگ مدرسه محور مبتنی بر شواهد، امکان تحقق پایدار ندارد.پژوهش های بین المللی نشان می دهند که سیاست های مدرسه محور پژوهشی، از طریق افزایش خودمختاری حرفه ای معلمان، تقویت یادگیری حرفه ای مبتنی بر پژوهش، و ایجاد جو سازمانی حمایتی، زمینه ساز نوآوری در روش های تدریس می شوند (دارلینگ-هموند، ۲۰۱۷؛ فولان، ۲۰۱۶). در این چارچوب، مدرسه به عنوان یک «سازمان یادگیرنده» تعریف می شود که در آن، معلمان به جای مصرف کنندگان صرف دانش، به تولیدکنندگان و تفسیرکنندگان فعال دانش پژوهشی تبدیل می شوند (سنگه، ۱۹۹۰). همچنین گزارش های سازمان همکاری و توسعه اقتصادی نشان می دهد مدارسی که از سیاست های مدرسه محور مبتنی بر شواهد پژوهشی بهره می برند، در به کارگیری روش های تدریس فعال، یادگیری مشارکتی و ارزشیابی های تکوینی نوآورانه موفق تر عمل می کنند (OECD, ۲۰۱۶).در ایران نیز مطالعات انجام شده در حوزه مدیریت مدرسه و رهبری آموزشی حاکی از آن است که ضعف پیوند میان پژوهش و عمل آموزشی، یکی از موانع اصلی نوآوری تدریس محسوب می شود و سیاست های مدرسه محور پژوهشی می توانند این شکاف را کاهش دهند (حسینی و همکاران، ۱۳۹۹؛ زارعی، ۱۴۰۰). با این حال، شواهد پژوهشی نشان می دهد تحقق اثرگذاری این سیاست ها مشروط به وجود زیرساخت های حمایتی، توانمندسازی معلمان در سواد پژوهشی، و رهبری آموزشی تحول آفرین است.

کلیدواژه ها:

سیاست های مدرسه محور پژوهشی ، نوآوری آموزشی ، روش های تدریس ، رهبری آموزشی ، مدرسه یادگیرنده