تاثیرفعالیت های فوق برنامه برسلامت روان ونشاط مذهبی دانش آموزان

تعلیم و تربیت دینی–اجتماعی دانش آموزان یکی از ارکان اساسی نظام های آموزشی در جوامع انسانی به شمار می آید که نقش مهمی در شکل گیری هویت فردی و اجتماعی نسل آینده ایفا می کند. این نوع تربیت با تکیه بر آموزه های دینی، ارزش های اخلاقی و هنجارهای اجتماعی، زمینه رشد همه جانبه دانش آموزان را فراهم می سازد و آنان را برای ایفای نقش مسئولانه در جامعه آماده می کند. هدف اصلی تعلیم و تربیت دینی–اجتماعی، پرورش انسان هایی متعهد، آگاه، مسئولیت پذیر و برخوردار از اخلاق اجتماعی است که بتوانند در تعامل سازنده با دیگران، به بهبود روابط اجتماعی و کاهش آسیب های اجتماعی کمک نمایند. نتایج مطالعات نشان می دهد که تلفیق آموزش های دینی با مهارت های اجتماعی، تقویت روحیه همکاری، احترام متقابل، عدالت خواهی و مسئولیت پذیری را در دانش آموزان افزایش داده و موجب ارتقای سلامت روانی و اجتماعی آنان می شود. ازاین رو، توجه هدفمند به تعلیم و تربیت دینی–اجتماعی در برنامه های درسی و نقش آفرینی موثر معلمان و خانواده ها، ضرورتی انکارناپذیر در نظام آموزشی معاصر محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

منابع انسانی ، فرزندان ، تربیت ، باورهای دینی.