بررسی تاثیر روش های آموزش فعال بر افزایش انگیزه درونی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روش های آموزش فعال بر افزایش انگیزه درونی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. روش تحقیق ترکیبی (کمی و کیفی) و با استفاده از پرسش نامه انگیزه درونی ساخته شده بر اساس نظریه خود تعیین گری و آزمون عملکرد تحصیلی طراحی شده به صورت پیش آزمون و پس آزمون در یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترلی اجرا گردید. جامعه آماری شامل ۱۲۰ دانش آموز پسر و دختر کلاس سوم و چهارم ابتدایی از مدارس شهر تهران بود که به صورت تصادفی دو گروه ۶۰ نفره انتخاب شدند. مداخله آموزشی به مدت ۸ هفته و با به کارگیری روش های آموزش فعال مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری همکاری محور، یادگیری مبتنی بر پرسش و پاسخ و بازی های آموزشی در گروه آزمایشی و روش تدریس سنتی در گروه کنترلی اعمال شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی نمونه های وابسته و مستقل و تحلیل واریانس تک طرفه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که روش های آموزش فعال تاثیر معنی داری بر افزایش انگیزه درونی (p < ۰.۰۱) و پیشرفت تحصیلی (p < ۰.۰۰۱) دانش آموزان دارد. همچنین تحلیل های کیفی از مصاحبه با معلمان و دانش آموزان حاکی از آن است که این روش ها باعث افزایش مشارکت، اعتماد به نفس، پایداری توجه و علاقه به یادگیری ادامه دار می شود. به طور خاص، یادگیری مبتنی بر پروژه و یادگیری همکاری محور بیشترین تاثیر را در بهبود انگیزه و عملکرد دانش آموزان داشتند. این پژوهش بر لزوم جایگزینی روش های سنتی با روش های فعال در آموزش ابتدایی تاکید می کند و پیشنهاد می کند برنامه های پیش خدمتی معلمان برای توانمندسازی در این زمینه تقویت شود.

کلیدواژه ها:

روش های آموزش فعال ، انگیزه درونی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری فعال.