چگونه توانستم میزان پرخاشگری و خشم را در دانش آموزانم را با کمک فنون روانشناختی و مفاهیم دینی کاهش بدهم؟

پرخاشگری و خشم از جمله رفتارهای هیجانی شایع در میان دانش آموزان دوره های مختلف تحصیلی است که در صورت مدیریت نشدن می تواند بر روابط اجتماعی، عملکرد تحصیلی و سلامت روان آنان تاثیر منفی بگذارد. هدف از این پژوهش بررسی و تبیین تجربه عملی کاهش پرخاشگری و خشم در دانش آموزان از طریق به کارگیری فنون روان شناختی در محیط کلاس درس است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–اقدام پژوهی و بر اساس تجربه آموزشی معلم در یک کلاس درس انجام شد. در ابتدا با مشاهده های کلاسی، گفتگو با دانش آموزان و بررسی رفتارهای روزمره، نشانه های پرخاشگری شامل درگیری های کلامی، بی حوصلگی، واکنش های هیجانی شدید و ناتوانی در کنترل خشم شناسایی شد. سپس مجموعه ای از راهکارهای روان شناختی از جمله آموزش مهارت های کنترل خشم، تقویت مهارت های ارتباطی، استفاده از تقویت مثبت، گفت وگوی فردی با دانش آموزان، ایجاد فضای امن عاطفی در کلاس، آموزش همدلی و بهره گیری از فعالیت های گروهی اجرا گردید.نتایج اجرای این مداخلات نشان داد که با ایجاد رابطه عاطفی مثبت میان معلم و دانش آموزان، افزایش آگاهی هیجانی و آموزش راهبردهای خودتنظیمی، میزان بروز رفتارهای پرخاشگرانه به طور قابل توجهی کاهش یافت. همچنین مشارکت دانش آموزان در فعالیت های کلاسی افزایش یافته و تعاملات اجتماعی آنان بهبود پیدا کرد. یافته ها نشان می دهد که استفاده هدفمند از فنون روان شناختی در کلاس درس می تواند نقش موثری در مدیریت هیجان ها و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه دانش آموزان داشته باشد. در نتیجه، معلمان با بهره گیری از روش های علمی مدیریت هیجان و ایجاد محیطی حمایتگر می توانند به بهبود جو روانی کلاس و ارتقای سلامت روان دانش آموزان کمک کنند