یادگیرندگان ایجاد کنند، اهمیت ویژه ای یافته است. در این میان، یادگیری تجربی به عنوان

آموزش و پرورش در جهان معاصر تنها به انتقال دانش نظری محدود نمی شود، بلکه به عنوان فرایندی چندبعدی در جهت پرورش همه جانبه شخصیت، توانایی ها و مهارت های زندگی دانش آموزان شناخته می شود. در نظام های آموزشی نوین، توجه به شیوه های یاددهی و یادگیری که بتوانند تجربه های واقعی و معنادار برای یادگیرندگان ایجاد کنند، اهمیت ویژه ای یافته است. در این میان، یادگیری تجربی به عنوان یکی از رویکردهای مهم آموزشی مطرح شده است که با تاکید بر تجربه مستقیم، مشارکت فعال دانش آموزان و تعامل با محیط، زمینه های رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان را فراهم می آورد. این رویکرد با دور شدن از روش های سنتی و حافظه محور، به دنبال ایجاد یادگیری عمیق و پایدار در دانش آموزان است (سپاهی و دلیری، ۱۴۰۲). یادگیری تجربی دقیقا بر همین اصل استوار است؛ به گونه ای که دانش آموزان از طریق انجام فعالیت های عملی، آزمایش، حل مسئله و تعامل با محیط پیرامون، مفاهیم را به صورت عینی درک می کنند. چنین رویکردی موجب افزایش انگیزه یادگیری، تقویت تفکر خلاق و توسعه مهارت های فردی و اجتماعی در دانش آموزان می شود (اکبری و همکاران، ۱۴۰۳).