نظریه خودکارآمدی و انگیزش

این نظریه بر این ایده استوار است که سازمان ها می توانند به طور مستمر یاد بگیرند و خود را با تغییرات محیطی سازگار کنند. در چارچوب مدارس، مشارکت حرفه ای معلمان نقش محوری در فرآیند یادگیری سازمانی ایفا می کند. زمانی که معلمان در فعالیت های مشترک برای حل مسئله، تبادل دانش، و توسعه مهارت ها مشارکت می کنند، سازمان به عنوان یک کل، دانش جدیدی را تولید و جذب می کند (هریس و جونز، ۲۰۱۸). این یادگیری سازمانی به مدرسه کمک می کند تا به طور مداوم عملکرد خود را بهبود بخشد، روش های تدریس را به روز کند، و با چالش های جدید مواجه شود. برای مثال، اگر یک مدرسه با مشکل خاصی در یادگیری دانش آموزان در یک درس خاص مواجه شود، مشارکت حرفه ای معلمان می تواند به آن ها کمک کند تا راه حل های نوآورانه را شناسایی کرده و آن ها را به اشتراک بگذارند. این فرآیند یادگیری جمعی، توانایی مدرسه را برای سازگاری و رشد در طول زمان افزایش می دهد (اسکات، ۲۰۲۰).