تاثیر حمایت اجتماعی و روانی والدین بر بهزیستی و کیفیت زندگی کودکان مبتلا به طیف اتیسم

اختلال طیف اتیسم یکی از اختلالات عصب رشدی پیچیده است که با چالش هایی در ارتباطات اجتماعی، تعاملات بین فردی و الگوهای رفتاری تکراری همراه بوده و می تواند به طور قابل توجهی بر بهزیستی روان شناختی و کیفیت زندگی کودکان مبتلا و خانواده های آنان تاثیر بگذارد. در این میان، حمایت اجتماعی و روانی والدین به عنوان یکی از عوامل کلیدی در ارتقای سازگاری، سلامت روان و بهبود عملکرد اجتماعی این کودکان مطرح شده است. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر حمایت اجتماعی و روانی والدین بر بهزیستی و کیفیت زندگی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم است. این مطالعه با رویکرد توصیفی - تحلیلی و بر اساس مرور نظام مند منابع علمی و پژوهش های مرتبط انجام شده است. نتایج مطالعات نشان می دهد که سطح بالاتر حمایت عاطفی، روانی و اجتماعی از سوی والدین می تواند منجر به افزایش احساس امنیت، بهبود مهارت های ارتباطی، کاهش مشکلات رفتاری و در نهایت ارتقای بهزیستی ذهنی و کیفیت زندگی کودکان مبتلا به اتیسم شود. همچنین یافته ها حاکی از آن است که آموزش مهارت های مقابله ای به والدین، توسعه شبکه های حمایتی اجتماعی و ارائه خدمات روان شناختی تخصصی به خانواده ها نقش مهمی در بهبود پیامدهای رشدی این کودکان ایفا می کند. در مجموع، تقویت نظام های حمایتی خانوادگی و اجتماعی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در ارتقای کیفیت زندگی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم موردتوجه متخصصان، مربیان و خانواده ها قرار گیرد

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اتیسم ، حمایت اجتماعی ، حمایت روانی والدین ، بهزیستی روان شناختی ، کیفیت زندگی کودکان