چگونه کم بینایی نقطه قوت تدریس من شد؟

ورود به حرفه ی معلمی و تجربه سال اول تدریس، همواره به عنوان یکی از چالش برانگیزترین مراحل توسعه حرفه ای شناخته میشود که با فشارهای روانی ، شوک واقعیت و تلاش برای تثبیت هویت معلمی همراه است حال اگر این تجربه با چالش های ناشی از آسیب بینایی و معلولیت فیزیکی درآمیزد پیچیدگی و مدیریت آن دو چندان خواهد شد. پژوهش حاضر به شیوه روایت پژوهی به سال اول خدمت در آموزش و پرورش میپردازد.هدف اصلی آین مطالعه، عبور از کلیشه رایج ناتوانی و ارائه روایتی دست اول از نحوه تعامل ، تطبیق و مدیریت کلاس درس در شرایطی است که ابزار اصلی نظارت سنتی یعنی « بینایی کامل» در دسترس نیست. در این پژوهش سعی شده با بیان اتفاقات روزانه و تعاملات با دانش آموزان و همکاران چالش های مدرسه در حوزه "مدیریت کلاس" و" ارتباط با دانش آموزان" ، "روش های نوین تدریس به روش حسی" و" به کارگیری از توانایی و استعداد دانش آموزان" ،" پذیرش اجتماعی و هویت حرفه ای" دسته بندی و تحلیل شده است . یافته ها در این واکاوی نشان میدهد که این معلولیت که در ابتدا منجر به بروز اضطراب های شغلی و دشواری در کنترل کلاس و تدریس شده ولی گذر زمان و به کارگیری چند روش ساده و خلاقانه باعث تغییر شرایط و تبدیل به نقطه قوت کلاس برای ارتباط با دانش آموزان، استفاده از ابزار کمکی پیشرفته و شکوفایی استعداد دانش آموزان شده است .نتایج حاکی از آن است که معلولیت بینایی نه تنها مانعی غیر قابل عبور برای تدریس آثر بخش نیست بلکه میتواند پارادایم های سنتی آموزش محور را به چالش بکشد و مدلی از تدریس همدلانه و فراگیر را ارئه بدهد که در آن معلم با تکیه بر"بینش" به جای "بینایی" ارتباط عمیق تری با فراگیران برقرار کند این پژوهش در نهایت پیشنهادی کاربردی برای جذب نیروهای انسانی ارائه میدهد تا با فراهم سازی بسترهای حمایتی و تجهیزاتی لازم زمینه را برای شکوفایی پتانسیل های معلمان دارای معلولیت فراهم گردد و نظام آموزشی به سمت عدالت و فراکیری واقعی حرکت کند.

کلیدواژه ها:

سال اول تدریس ، روایت پژوهی ، چالش ها ، فرصت ها ، معلم شیمی.