تاثیرات فیزیکی محیط مدرسه و تسهیلات یادگیری بر روی کیفیت اجرای ارزشیابی مستمر

نمایش بگذارند. بسیاری از ابزارهای ارزشیابی کنونی دارای موانع شناختی و فیزیکی هستند که مانع از سنجش دقیق توانمندی های واقعی دانش آموزان دارای ناتوانی می گردد (بدو و همکاران، ۲۰۰۸). فقدان راهنماهای عملی برای معلمان در جهت تعدیل تکالیف و آزمون ها، منجر به انزوای آموزشی این گروه از یادگیرندگان شده است. مسئله اینجاست که ارزشیابی مستمر نباید منجر به طرد دانش آموزان ضعیف تر شود، بلکه باید پلی برای پیوند آنان با جریان اصلی آموزش باشد.در حوزه مدیریت آموزشی، ناتوانی در پایش مستمر کیفیت عملکرد معلمان و ارائه بازخوردهای سازنده به آنان، مانعی برای بهبود کلی سیستم شده است. اگر مربیان خود در یک چرخه ارزشیابی مستمر و حمایتی قرار نداشته باشند، نمی توانند این روحیه را به دانش آموزان خود منتقل کنند. سیستم های ارزیابی عملکرد معلمان اغلب صوری و بر پایه مستندات کاغذی است که تاثیری در ارتقای صلاحیت های حرفه ای آنان ندارد (نوبخت سلماسی، ۱۴۰۴). نیاز مبرمی به مدل های بازخورد ۳۶۰ درجه وجود دارد تا معلمان بتوانند نقاط قوت و ضعف خود را از دیدگاه های مختلف شناسایی کرده و برای رشد خود برنامه ریزی کنند. ناهماهنگی میان نحوه ارزشیابی معلمان و روش هایی که از آن ها خواسته می شود برای دانش آموزان اجرا کنند، نوعی