فشار روانی ناشی از آزمون های سنتی و رقابت های نمره محور، سلامت روان دانش آموزان را به مخاطره انداخته و محیط

چالش دسترسی پذیری و مناسب سازی آزمون ها برای دانش آموزان با نیازهای ویژه، یکی دیگر از ابعاد جدی مسئله در نظام های آموزشی کنونی است. عدالت آموزشی ایجاب می کند که فرآیندهای سنجش به گونه ای طراحی شوند که تمامی دانش آموزان، صرف نظر از توانمندی های جسمی یا ذهنی، بتوانند دانش خود را به نمایش بگذارند. بسیاری از ابزارهای ارزشیابی کنونی دارای موانع شناختی و فیزیکی هستند که مانع از سنجش دقیق توانمندی های واقعی دانش آموزان دارای ناتوانی می گردد (بدو و همکاران، ۲۰۰۸). فقدان راهنماهای عملی برای معلمان در جهت تعدیل تکالیف و آزمون ها، منجر به انزوای آموزشی این گروه از یادگیرندگان شده است. مسئله اینجاست که ارزشیابی مستمر نباید منجر به طرد دانش آموزان ضعیف تر شود، بلکه باید پلی برای پیوند آنان با جریان اصلی آموزش باشد.