تبیین نقش مهارت های فردی در پیش بینی خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی با تاکید بر مولفه های شناختی، عاطفی و رفتاری

خودپنداره تحصیلی یکی از سازه های بنیادین در روان شناسی تربیتی است که نقش تعیین کننده ای در انگیزش، عملکرد تحصیلی، سازگاری آموزشی و سلامت روان دانش آموزان ایفا می کند. در سال های نخست تحصیل، شکل گیری نگرش کودک نسبت به توانایی های خود به شدت تحت تاثیر مهارت های فردی او قرار دارد. مهارت های فردی مجموعه ای از توانایی های شناختی، عاطفی و رفتاری هستند که به فرد کمک می کنند خود را بشناسد، هیجان هایش را مدیریت کند، با دیگران تعامل موثر برقرار سازد و در موقعیت های تحصیلی تصمیم گیری مناسب داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مهارت های فردی در پیش بینی خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی و بررسی سهم نسبی مولفه های شناختی، عاطفی و رفتاری انجام شده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای دیدگاه های نوین رشد تحولی و نظریه های خودنظام تحصیلی شکل گرفته و تلاش شده است رابطه میان متغیرهای فردی و ادراک تحصیلی کودکان در یک مدل مفهومی تحلیل شود. اهمیت این موضوع از آن جهت است که خودپنداره تحصیلی مثبت می تواند به افزایش پشتکار، کاهش اضطراب امتحان، بهبود تعاملات کلاسی و تقویت انگیزش پیشرفت منجر شود، در حالی که خودپنداره منفی زمینه ساز افت تحصیلی، کاهش اعتماد به نفس و کناره گیری آموزشی خواهد بود. نتایج مورد انتظار پژوهش می تواند راهنمایی علمی برای برنامه ریزان آموزشی، معلمان و والدین فراهم آورد تا با تقویت مهارت های فردی در سال های ابتدایی آموزش، بستر شکل گیری نگرش تحصیلی مثبت و پایدار در کودکان فراهم شود. این پژوهش همچنین می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی و تربیتی در راستای ارتقای کیفیت یادگیری و رشد همه جانبه دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

دوره ابتدایی ، مولفه های شناختی ، مولفه های عاطفی ، مولفه های رفتاری ، پیش بینی تحصیلی