چگونه توانستم با آموزش مهارت های خودتنظیمی، رفتارهای ناسازگار دانش آموزان نیازمند حمایت ویژه را بهبود بخشم؟

هدف این اقدام پژوهی بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودتنظیمی بر کاهش رفتارهای ناسازگار و تقویت مهارت های هیجانی و اجتماعی دانش آموزان نیازمند حمایت ویژه بود. دانش آموزانی که توانایی مدیریت هیجانات، کنترل تکانه ها و برنامه ریزی رفتارهای خود را ندارند، در محیط های آموزشی با مشکلات رفتاری و کاهش مشارکت تحصیلی مواجه می شوند. با توجه به اهمیت مهارت های خودتنظیمی در رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی، این پژوهش تلاش کرد تا با طراحی و اجرای برنامه ای جامع، اثر این مهارت ها بر رفتار دانش آموزان مورد بررسی قرار گیرد.روش پژوهش از نوع اقدام پژوهی بود و جمع آوری داده ها با استفاده از مشاهدات مستقیم، پرسشنامه ها، چک لیست های رفتاری و مصاحبه با معلمان، والدین و دانش آموزان انجام شد. شواهد اولیه (شواهد ۱) وضعیت رفتارهای ناسازگار و میزان ضعف مهارت های خودتنظیمی را نشان می داد، و بر اساس آن اقدامات مداخله ای شامل آموزش مستقیم مهارت های خودتنظیمی، ایجاد محیط کلاس حمایتی، استفاده از فعالیت های گروهی و مشارکت والدین طراحی و اجرا شد.پس از اجرای برنامه، شواهد دوم (شواهد ۲) جمع آوری شد و نشان داد که آموزش مهارت های خودتنظیمی و برنامه های مرتبط با مهارت های هیجانی و زندگی، باعث کاهش رفتارهای ناسازگار، افزایش توانایی مدیریت هیجانات و تصمیم گیری، بهبود مشارکت اجتماعی و تقویت اعتماد به نفس دانش آموزان شد. تحلیل داده ها همچنین نشان داد که محیط حمایتی کلاس و همکاری مستمر والدین نقش مهمی در تثبیت تغییرات رفتاری داشته است.نتایج این اقدام پژوهی حاکی از آن است که آموزش مهارت های خودتنظیمی می تواند به عنوان یک ابزار موثر برای ارتقای سلامت روانی، کاهش رفتارهای ناسازگار و توسعه مهارت های اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان نیازمند حمایت ویژه مورد استفاده قرار گیرد. توصیه می شود برنامه های مشابه در مدارس دیگر نیز اجرا و پایش شوند تا اثرات بلندمدت این مداخلات ارزیابی شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، رفتارهای ناسازگار ، مهارت های هیجانی ، مهارت های زندگی ، دانش آموزان نیازمند حمایت ویژه