محیط های آموزشی به عنوان کانون های اصلی پرورش

محیط های آموزشی به عنوان کانون های اصلی پرورش سرمایه های انسانی، نیازمند اتخاذ رویکردهایی هستند که بتوانند پاسخگوی نیازهای چندبعدی یادگیرندگان در عصر حاضر باشند. بررسی جامع نقش فعالیت های فرهنگی در مدارس به روشنی اثبات می کند که این برنامه ها، فراتر از یک سرگرمی یا پرکننده اوقات فراغت، ستون فقرات فرآیند تربیت همه جانبه را تشکیل می دهند. تلفیق برنامه های فرهنگی با جریان آموزش رسمی، بستری فراهم می آورد که در آن دانش آموزان می توانند مفاهیم انتزاعی کتاب ها را در عرصه عمل، هنر و تعاملات انسانی تجربه کنند. این تجربه عملی، از یک سو انگیزه درونی، روحیه جستجوگری، تفکر انتقادی و خلاقیت را در آن ها بیدار کرده و پایه های یک شخصیت علمی استوار، مستقل و نوجو را بنا می نهد؛ و از سوی دیگر، با قرار دادن آن ها در بطن کار تیمی، چالش های ارتباطی و مسئولیت های گروهی، مهارت های نرمی نظیر همدلی، حل تعارض، رهبری و انعطاف پذیری را در وجودشان نهادینه می سازد که شالوده یک شخصیت اجتماعی سالم و کارآمد است. زمانی که نظام آموزشی بستر مناسبی برای فعالیت های متنوع فرهنگی از جمله تئاتر، ادبیات، مسابقات علمی، انجمن های زیست محیطی و شوراهای مشارکتی فراهم می آورد، در واقع در حال تمرین دموکراسی، مدارا و خردورزی با نسل آینده است. خروجی چنین سیستمی، افرادی تک بعدی و صرفا حافظ اطلاعات نیستند، بلکه شهروندانی آگاه، خودباور و دارای ظرفیت های بالای روانی هستند که می توانند در مواجهه با پیچیدگی های زندگی شخصی و حرفه ای خود، تصمیمات عقلانی و اخلاقی اتخاذ نمایند. بنابراین، ضروری است که سیاست گذاران آموزشی، مدیران و معلمان، با تغییر نگرش نسبت به جایگاه فرهنگ در مدرسه، برنامه های فرهنگی را از حاشیه به متن برنامه های درسی منتقل کرده و با اختصاص منابع کافی، زمان مناسب و فراهم آوردن فضای آزاد و حمایت گر، زمینه را برای شکوفایی حداکثری استعدادها و تکامل شخصیت علمی و اجتماعی تمامی یادگیرندگان فراهم سازند. تنها در این صورت است که مدرسه می تواند رسالت واقعی خود را در قبال انسان سازی و توسعه پایدار جامعه به انجام برساند.