خلاق و دارای نشاط علمی مبدل می سازد که برای یادگیری مادام العمر آمادگی کامل

خلاق و دارای نشاط علمی مبدل می سازد که برای یادگیری مادام العمر آمادگی کامل یکی از چالش های عمده در نظام های آموزشی مدرن، بروز پدیده فرسودگی تحصیلی است که به صورت خستگی عاطفی، بدبینی نسبت به محیط آموزشی و کاهش احساس کارآمدی علمی در میان دانش آموزان بروز می یابد. در چنین شرایطی، فعالیت های فرهنگی به عنوان یک ضربه گیر روانی و شناختی عمل کرده و می توانند مسیر افت تحصیلی را به سمت سرزندگی و پویایی علمی تغییر دهند. تمرکز صرف بر محفوظات و برنامه های درسی خشک و انعطاف ناپذیر، به مرور زمان انگیزه درونی یادگیرندگان را سرکوب کرده و فرآیند کسب علم را به یک وظیفه طاقت فرسا تبدیل می کند. در مقابل، وارد کردن عناصر فرهنگی و هنری به جریان زندگی مدرسه ای، فرصت های بی نظیری را برای بازیابی انرژی روانی و ذهنی دانش آموزان فراهم می آورد (افروز، ۱۳۹۸). هنگامی که فرد پس از ساعت ها درگیری با مفاهیم پیچیده تئوریک، در یک محفل ادبی شرکت می کند، یا در یک کارگاه هنری و رسانه ای به خلق اثر می پردازد، بخش های متفاوتی از مغز او درگیر شده و این تنوع شناختی، خستگی های ناشی از یادگیری های متمرکز را از بین می برد. این احساس نشاط و استقلال عمل که در دل فعالیت های فرهنگی نهفته است، مستقیما به محیط کلاس درس نیز تسری پیدا می کند. دانش آموزی که از طریق فعالیت در یک انجمن علمی-فرهنگی، لذت کشف کردن، خلق کردن و دیده شدن را تجربه کرده است، با روحیه ای سرشار از پرسشگری و اشتیاق به سراغ مباحث علمی می رود. او دیگر علم را مجموعه ای از فرمول های بی روح نمی بیند، بلکه آن را ابزاری برای درک بهتر جهان و ترکیب آن با زیبایی های فرهنگی و هنری می داند. علاوه بر این، مشارکت در این برنامه ها به دانش آموزان کمک می کند تا معنای شخصی خود را از یادگیری کشف کنند و با پیوند زدن آموخته های علمی خود به دغدغه های فرهنگی و اجتماعی، هویتی یکپارچه و هدفمند برای خود بسازند (زارع و امینی، ۱۳۹۵). در نهایت، این پیوند عمیق میان فرهنگ و علم، نه تنها از فرسایش ذهن و روان یادگیرندگان جلوگیری می کند، بلکه آن ها را به پژوهشگرانی خستگی ناپذیر، خلاق و دارای نشاط علمی مبدل می سازد که برای یادگیری مادام العمر آمادگی کامل دارند.