محفل ادبی شرکت می کند، یا در یک کارگاه هنری و رسانه ای به خلق

تئوریک، در یک محفل ادبی شرکت می کند، یا در یک کارگاه هنری و رسانه ای به خلق اثر می پردازد، بخش های متفاوتی از مغز او درگیر شده و این تنوع شناختی، خستگی های ناشی از یادگیری های متمرکز را از بین می برد. این احساس نشاط و استقلال عمل که در دل فعالیت های فرهنگی نهفته است، مستقیما به محیط کلاس درس نیز تسری پیدا می کند. دانش آموزی که از طریق فعالیت در یک انجمن علمی-فرهنگی، لذت کشف کردن، خلق کردن و دیده شدن را تجربه کرده است، با روحیه ای سرشار از پرسشگری و اشتیاق به سراغ مباحث علمی می رود. او دیگر علم را مجموعه ای از فرمول های بی روح نمی بیند، بلکه آن را ابزاری برای درک بهتر جهان و ترکیب آن با زیبایی های فرهنگی و هنری می داند. علاوه بر این، مشارکت در این برنامه ها به دانش آموزان کمک می کند تا معنای شخصی خود را از یادگیری کشف کنند و با پیوند زدن آموخته های علمی خود به دغدغه های فرهنگی و اجتماعی، هویتی یکپارچه و هدفمند برای خود بسازند (زارع و امینی، ۱۳۹۵). در نهایت، این پیوند عمیق میان فرهنگ و علم، نه تنها از فرسایش ذهن و روان یادگیرندگان جلوگیری می کند، بلکه آن ها را به پژوهشگرانی خستگی ناپذیر،