دانش آموز جرات ریسک پذیری علمی

غیردرسی بپردازد، اطلاعات را طبقه بندی کند و با منطق و استدلال آن ها را بیان نماید. این فرآیند، مهارت های تفکر مرتبه بالاتر (مانند تحلیل، ترکیب و ارزشیابی) را در او بیدار می کند که شاکله اصلی یک شخصیت علمی موفق است. علاوه بر این، کارهای فرهنگی محیطی بدون ترس از نمره و ارزشیابی های سخت گیرانه فراهم می کنند؛ در نتیجه دانش آموز جرات ریسک پذیری علمی پیدا کرده و از اشتباه کردن نمی هراسد (افروز، ۱۳۹۸). این احساس امنیت روانی، کنجکاوی و خلاقیت را که دو موتور محرک پیشرفت علمی هستند، به شدت تحریک می کند. همچنین، تلفیق هنر و فرهنگ با علم، باعث ملموس شدن و کاربردی شدن مفاهیم انتزاعی می گردد. برگزاری جشنواره های علمی-فرهنگی، جایی که دانش آموزان باید دستاوردهای علمی خود را به زبان ساده و در قالب های جذاب برای عموم به نمایش بگذارند، درک عمیق تری از علم در ذهن آن ها ایجاد کرده و نگرش آن ها را نسبت به یادگیری تغییر می دهد. آن ها درمی یابند که علم پدیده ای ایزوله در آزمایشگاه ها و کتاب ها نیست، بلکه ابزاری