خودشکوفایی دانش آموزان

انفعالی به یک تجربه زیسته، لذت بخش و پویا تبدیل می کند (مهرمحمدی، ۱۳۹۰). در این فضاها، معلم یا مربی دیگر تنها انتقال دهنده دانش نیست، بلکه در نقش یک تسهیل گر ظاهر می شود که زمینه را برای بروز خلاقیت و خودشکوفایی دانش آموزان فراهم می آورد. همچنین، تنوع این برنامه ها باعث می شود تا تفاوت های فردی یادگیرندگان به رسمیت شناخته شود و هر فرد، صرف نظر از توانمندی های صرفا آکادمیک خود، بتواند حوزه ای برای درخشش و ابراز وجود پیدا کند. این تنوع و ماهیت انعطاف پذیر، اصلی ترین عاملی است که فعالیت های فرهنگی را به بستری بی نظیر برای کشف استعدادها و جهت دهی به علایق حرفه ای و اجتماعی دانش آموزان در آینده تبدیل می نماید.