که مشارکت در فعالیت های مبتنی بر مدرسه، نه تنها از بروز رفتارهای پرخطر

بین المللی نیز مطالعات گسترده ای صورت گرفته است؛ فلدمن و ماتجاسکو (۲۰۰۵) در یک مطالعه مروری جامع دریافتند که مشارکت در فعالیت های مبتنی بر مدرسه، نه تنها از بروز رفتارهای پرخطر در سنین نوجوانی و جوانی جلوگیری می کند، بلکه به صورت بنیادین باعث توسعه مهارت های رهبری، عزت نفس و شکل گیری هویت تحصیلی موفق می شود. آن ها تاکید می کنند که این برنامه ها به عنوان یک کاتالیزور در فرآیند جامعه پذیری عمل می کنند. همچنین، زارع و امینی (۱۳۹۵) اثبات کرده اند که درگیری در کارهای گروهی و فرهنگی مدرسه، خودکارآمدی تحصیلی را به شدت ارتقا می بخشد، زیرا فرد در این محیط ها فرصت می یابد تا توانمندی های خود را در عرصه ای متفاوت از کلاس درس محک زده و