کاهش اعتماد به نفس

آسیب های اجتماعی است (ماهونی، کرنز و فارمر، ۲۰۰۳). دانش آموزانی که از مهارت های اجتماعی پایینی برخوردارند، غالبا در محیط مدرسه احساس انزوا کرده و این انزوا به افت تحصیلی، کاهش اعتماد به نفس علمی و در نهایت ترک تحصیل یا بروز رفتارهای نابهنجار منجر می شود. در مقابل، مشارکت در فعالیت های فرهنگی، حس تعلق به مدرسه را به شدت افزایش داده و با ایجاد یک شبکه حمایتی از همسالان، تاب آوری روانی فرد را در برابر فشارهای تحصیلی و اجتماعی بالا می برد. علاوه بر این، در عصر حاضر که خلاقیت و نوآوری حرف اول را در توسعه علوم می زند، شخصیت علمی مستلزم داشتن ذهنی پرسشگر، منعطف و نقاد است؛ ویژگی هایی که دقیقا در بستر مباحثات، کارگاه ها و فعالیت های فرهنگی-اجتماعی پرورش می یابند. لذا پژوهش حاضر با روشن ساختن این پیوندهای عمیق، ضرورت بازنگری در