سرمایه گذاری مستقیمی بر روی ارتقای کیفیت یادگیری

به زمان های فراغت نیست، بلکه سرمایه گذاری مستقیمی بر روی ارتقای کیفیت یادگیری و کاهش آسیب های اجتماعی است (ماهونی، کرنز و فارمر، ۲۰۰۳). دانش آموزانی که از مهارت های اجتماعی پایینی برخوردارند، غالبا در محیط مدرسه احساس انزوا کرده و این انزوا به افت تحصیلی، کاهش اعتماد به نفس علمی و در نهایت ترک تحصیل یا بروز رفتارهای نابهنجار منجر می شود. در مقابل، مشارکت در