دانش آموز ، بی اثر بودن تلاش؛ یادگیری در سایه بی پاداشی

این پژوهش با هدف واکاوی عمیق پدیدار تجربه زیسته دانش آموزان از بی اثر بودن تلاش هایشان در بستر نظام آموزشی معاصر، به دنبال درک چگونگی تعلیق معنا و فرسایش اخلاق تلاش در مواجهه با سیستمی است که پاداش های وعده داده شده را به تعویق انداخته یا حذف کرده است. در سال های اخیر، افزایش فشارهای عملکردی و کمبود بازخورد های معنادار، نسل جدیدی از دانش آموزان را با پارادوکسی وجودی مواجه ساخته است: تلاش سخت، دیگر تضمین کننده موفقیت یا پیشرفت نیست. این تناقض، زمینه را برای ظهور پدیده ای به نام «بی پاداشی نظام مند» فراهم آورده است که پیامدهای عمیقی بر انگیزش درونی، معنای یادگیری و هویت دانش آموز دارد.روش شناسی مورد استفاده در این تحقیق، پدیدارشناسی تفسیری (Interpretive Phenomenology) با تاکید بر اصول هوسرل، ون مانن و گادامر بوده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۱۵ دانش آموز مقاطع متوسطه دوم که تجارب مکرر عدم تناسب بین تلاش و نتیجه را گزارش کرده بودند، گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش تماتیک استقرایی (Inductive Thematic Analysis) انجام گرفت تا ساختارهای اصلی تجربه زیسته استخراج شود