چگونه توانستیم مشکل عدم برقراری ارتباط فرناز را بهبود ببخشیم؟

موضوع گزارش حاضر که در قالب اقدام پژوهی به رشته تحریر در آمده است، «چگونه توانستیم مشکل عدم برقراری ارتباط فرناز را بهبود ببخشیم؟» می باشد. هدف پژوهشگران ریشه یابی و اتخاذ راه حل برای بهبود شرایط دانش آموز مورد نظر است. پژوهشگران در طول فرایند، به این نتیجه رسیدند که فرناز به اختلال شخصیت اجتنابی دچار است. درمان این اختلال از اهمیت فراوانی برخوردار است چرا که در صورت بی اهمیت انگاشتن این مهم، موجب می شود که فرد از احساس ناتوانی، حساسیت به ارزیابی منفی و در صورت شدت آن از تعاملات اجتماعی رنج ببرد. از این رو، با هماهنگی دبیر محترم مجموعه ای از اقدامات عملی برای کمک به بهبود وضعیت او طراحی و اجرا گردید. در این مسیر، نخست ایجاد محیطی امن و حمایت کننده مدنظر قرار گرفت تا فرناز بدون ترس از قضاوت بتواند ایده ها و احساسات خود را بیان کند. سپس از روش های آموزشی فعال بهره گرفته شد تا او در فرایند یادگیری مشارکت بیشتری داشته باشد و اعتماد به نفسش تقویت گردد. برقراری ارتباط فردی و منظم با او نیز کمک کرد تا نیازها، نگرانی ها و علایقش بهتر شناخته شود و فرصت گفت وگو در فضایی صمیمی فراهم آید. در نهایت، با تشویق به پرسشگری، زمینه برای تقویت جرات مندی و کاهش اضطراب اجتماعی او فراهم شد. نتایج حاصل نشان داد که این راهکارها در مجموع باعث افزایش تمایل فرناز به تعامل با همسالان و بهبود چشمگیر در مهارت های ارتباطی او گردیده است.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، شخصیت اجتنابی ، مهارت های ارتباطی ، محیط امن