نقش داستان گویی در آموزش مفاهیم در دوره ابتدایی

آموزش در دوره ابتدایی از مهم ترین مراحل شکل گیری بنیان های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان به شمار می آید. در این دوره، روش های آموزشی باید متناسب با ویژگی های رشدی کودکان طراحی شوند تا یادگیری عمیق، پایدار و معنادار شکل گیرد. یکی از شیوه های موثر در این زمینه، بهره گیری از داستان گویی در فرآیند آموزش مفاهیم درسی است. داستان به دلیل ساختار روایی، جذابیت عاطفی و توانایی ایجاد ارتباط میان تجربه های واقعی و مفاهیم انتزاعی، می تواند بستری مناسب برای یادگیری فراهم آورد. هدف این مقاله بررسی نقش داستان گویی در آموزش مفاهیم در دوره ابتدایی و تحلیل کارکردهای شناختی، عاطفی و تربیتی آن در کلاس درس است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از منابع کتابخانه ای و پژوهش های پیشین به بررسی ابعاد مختلف داستان گویی در آموزش پرداخته شده است. یافته ها نشان می دهد که داستان گویی می تواند به افزایش انگیزه یادگیری، تقویت حافظه و درک مفاهیم، پرورش خلاقیت، توسعه مهارت های زبانی و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان کمک کند. همچنین استفاده هدفمند از داستان در تدریس می تواند محیط کلاس را پویا و مشارکتی کرده و یادگیری را برای کودکان لذت بخش تر سازد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که تلفیق داستان گویی با روش های فعال تدریس می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت آموزش در دوره ابتدایی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری مفهومی ، روش های تدریس ، خلاقیت ، آموزش فعال