بررسی تاثیر برنامه های پیشگیری از ترک تحصیل بر ماندگاری دانش آموزان در مدارس مناطق محروم

این پژوهش به منظور ارزیابی اثربخشی برنامه های پیشگیری از ترک تحصیل بر ماندگاری دانش آموزان در مدارس مناطق محروم انجام شد. ترک تحصیل، به ویژه در مناطق کمتر توسعه یافته، پدیده ای چندوجهی با پیامدهای عمیق اقتصادی، اجتماعی و فردی است که نه تنها فرصت های تحصیلی و شغلی دانش آموزان را محدود می کند، بلکه چرخه فقر و محرومیت را نیز تداوم می بخشد. در این تحقیق، تاثیر برنامه های حمایتی هدفمند، شامل مشاوره های فردی و گروهی، حمایت های تحصیلی فوق برنامه، و مداخلات اجتماعی-اقتصادی، بر کاهش نرخ ترک تحصیل و افزایش ماندگاری دانش آموزان در مقطع متوسطه اول در مناطق محروم مورد بررسی قرار گرفت. طرح پژوهش از نوع پیمایشی با رویکرد علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مدارس متوسطه اول در ۱۰ منطقه محروم مشخص شده بود. نمونه ای متشکل از ۸۰۰ دانش آموز (۴۰۰ دانش آموز در گروه های مداخله گر و ۴۰۰ دانش آموز در گروه های کنترل) به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. داده ها از طریق بررسی سوابق تحصیلی (نرخ حضور و عدم ترک تحصیل)، پرسشنامه های سنجش نگرش به مدرسه، انگیزه تحصیلی، و احساس تعلق به مدرسه، و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با دانش آموزان، معلمان و والدین جمع آوری گردید. نتایج تحلیل آماری نشان داد که دانش آموزانی که در برنامه های پیشگیری از ترک تحصیل شرکت کرده بودند، به طور معناداری نرخ ماندگاری بالاتری نسبت به گروه کنترل داشتند. همچنین، نمرات بالاتر در انگیزه تحصیلی، نگرش مثبت تر به مدرسه، و احساس تعلق قوی تر به محیط آموزشی در گروه مداخله مشاهده شد. این یافته ها بر اهمیت برنامه ریزی و اجرای مداخلات پیشگیرانه و جامع برای مقابله با ترک تحصیل در مناطق محروم تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

ترک تحصیل ، ماندگاری تحصیلی ، مناطق محروم ، برنامه های پیشگیری ، دانش آموزان ، عوامل اجتماعی-اقتصادی.