بررسی رابطه بین مهارت های زندگی و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مقطع متوسطه

پرخاشگری یکی از مشکلات رایج رفتاری در مدارس است که می تواند بستر یادگیری را مختل کرده و سلامت روان دانش آموزان را تهدید کند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی رابطه بین آموزش مهارت های زندگی و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مقطع متوسطه بوده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان سرچهات در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۲۰۰ نفر انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه مهارت های زندگی (ساراسون) و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین مهارت های زندگی و مولفه های آن (خودآگاهی، همدلی، ارتباط موثر، مدیریت استرس) با پرخاشگری دانش آموزان رابطه معنادار و منفی وجود دارد. به عبارت دیگر، با افزایش مهارت های زندگی، میزان پرخاشگری دانش آموزان کاهش می یابد. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که برنامه های آموزش مهارت های زندگی به صورت جدی تر در مدارس گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مهارت های زندگی ، پرخاشگری ، دانش آموزان متوسطه ، سلامت روان ، مدارس.