نظام های آموزشی مدرن، معلم به عنوان یک کنشگر اخلاقی در زیست جهان کلاس درس

این پژوهش به کاوش در تجربه زیسته معلمان از تعارض عمیق میان وجدان حرفه ای اخلاقی و الزامات ساختاری و بوروکراتیک نظام آموزشی می پردازد. در نظام های آموزشی مدرن، معلم به عنوان یک کنشگر اخلاقی در زیست جهان کلاس درس، همواره با فشارهای متناقضی مواجه است؛ فشارهایی که ریشه در اهداف رسمی، سیاست های بالادستی و ساختار نهادی دارند و اغلب با ندای درونی وجدان حرفه ای او که بر پرورش کرامت انسانی و یادگیری اصیل تاکید دارد، در تعارض قرار می گیرند. این تضاد، شکافی عمیق میان آنچه معلم «باید» انجام دهد (بر اساس اخلاق حرفه ای درونی شده) و آنچه «مجبور» به انجام آن است (بر اساس الزامات بیرونی و اداری) ایجاد می کند. هدف اصلی این پژوهش، پرده برداری از ماهیت این تعارض، تبیین ابعاد پدیدارشناختی آن و درک چگونگی بازنمایی آن در زیست جهان روزمره معلمان است. برای دستیابی به این هدف، از روش شناسی پدیدارشناسی تفسیری ون مانن بهره گرفته شده و داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با معلمان شاغل در سطوح مختلف تحصیلی گردآوری شده است. تحلیل تماتیک تفسیری داده ها منجر به شناسایی شش تم اصلی شد که شامل «دوپارگی اخلاقی»، «سکوت نهادی»، «فرسایش معنا»، «زمان کش آمده»، «اقتدار متناقض» و «کنش های جبرانی اخلاقی» است. یافته ها نشان می دهند که این تعارض منجر به تجربه ای از بیگانگی از کار، فرسایش هویت حرفه ای و استراتژی های بقای اخلاقی می شود که در نهایت کیفیت تعاملات تربیتی را تحت تاثیر قرار می دهد. این پژوهش با تکیه بر رویکردهای هابرماسی (کنش ارتباطی)، نقیب زاده و باقری (اخلاق تربیتی) و آرنت (مسئولیت)، اهمیت توجه به ساحت اخلاقی معلم و بازنگری در منطق ابزاری حاکم بر نهاد آموزش را برجسته می سازد.