بررسی تاثیر تجربیات آسیب زا بر رشد روانشناختی کودک

هدف از پژوهش حاضر، بررسی جامع تاثیر تجربیات آسیب زای دوران کودکی بر روند رشد روانشناختی کودکان است. قرارگرفتن در معرض رویدادهای آسیب زای مکرر و مزمن، به ویژه تروماهای بین فردی مانند سوءاستفاده، غفلت و خشونت، می تواند منجر به تغییراتی پایدار و فراگیر در مسیر تحول کودک شود که فراتر از تشخیص سنتی اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است . این مطالعه با اتکا به چارچوب نظری تروماهای رشدی (Developmental Trauma)، به بررسی پیامدهای این تجربیات در ابعاد گوناگون از جمله اختلال در دلبستگی ایمن به مراقبان، نقص در تنظیم هیجانی و فیزیولوژیک، و تحول ناکارآمد شناخت اجتماعی می پردازد . یافته ها نشان می دهد که تروماهای دوران کودکی از طریق اختلال در عملکرد محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-فوق کلیه (HPA) و تغییر ساختار و عملکرد نواحی مغزی نظیر آمیگدال، هیپوکامپ و قشر پیش پیشانی، زمینه ساز بروز مشکلات شناختی (مانند نقص در کارکردهای اجرایی و حافظه)، عاطفی (مانند ناتوانی در تنظیم هیجانات و افسردگی) و رفتاری (مانند پرخاشگری و رفتارهای خودآسیب رسان) می شود . در نهایت، مقاله بر اهمیت تشخیص افتراقی این اختلالات از سایر شرایط روانپزشکی مانند ADHD یا طیف اوتیسم و لزوم به کارگیری رویکردهای درمانی جامع و ترمیمی مبتنی بر تروما تاکید می کند .واژگان کلیدی: تروماهای رشدی (Developmental Trauma)، تجارب منفی دوران کودکی (ACEs)، اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (C-PTSD)، دلبستگی، تنظیم هیجانی، رشد عصب زیستی، تاب آوری.