تاثیر تکنولوژی آموزشی بر سبک های نوین یادگیری دانش آموزان

در هزاره سوم و عصر انفجار اطلاعات، ورود بی بدیل و گسترده فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطاتی به تمامی عرصه های زیست بشری، موجب ایجاد تغییرات شگرف و بنیادین در ساختارهای سنتی جوامع شده است. در این میان، نهاد آموزش و پرورش به عنوان متولی اصلی تعلیم و تربیت و جامعه پذیری نسل های آینده، بیشترین تاثیرپذیری را از این تحولات تکنولوژیک تجربه کرده است. مقاله حاضر با هدف بررسی، تبیین و تحلیل عمیق تاثیر تکنولوژی آموزشی بر سبک های نوین یادگیری دانش آموزان به رشته تحریر درآمده است. این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، بررسی مقالات معتبر علمی، و اسناد بالادستی آموزش و پرورش (از جمله سند تحول بنیادین) انجام پذیرفته، نشان می دهد که تکنولوژی آموزشی صرفا یک ابزار کمک آموزشی تقلیل یافته نیست، بلکه به عنوان یک پارادایم شیفت (تغییر الگو) در فلسفه و پداگوژی تعلیم و تربیت عمل می کند. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که ادغام معنادار فناوری در برنامه درسی، منجر به گذار از یادگیری غیرفعال و حافظه محور به سمت یادگیری فعال، ساخت گرا، مشارکتی و مبتنی بر حل مسئله می شود. تکنولوژی با فراهم آوردن محیط های چندرسانه ای، واقعیت افزوده، هوش مصنوعی و پلتفرم های تعاملی، امکان شخصی سازی یادگیری (Personalized Learning) را متناسب با هوش های چندگانه و تفاوت های فردی دانش آموزان فراهم می آورد. همچنین، این مقاله به واکاوی چالش های موجود در نظام آموزش و پرورش ایران از جمله شکاف دیجیتال، فقدان زیرساخت های متوازن، مقاومت در برابر تغییرات آموزشی و نیاز مبرم به ارتقای سواد فناورانه معلمان (TPACK) می پردازد. در نهایت، راهبردها و پیشنهادهای کاربردی و سیاست گذارانه جهت بهینه سازی استفاده از فناوری در مدارس کشور ارائه شده است تا بتوان با تلفیق هوشمندانه آموزش سنتی و مدرن، به پرورش یادگیرندگانی مادام العمر، خلاق و سازگار با نیازهای قرن بیست و یکم دست یافت.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی آموزشی ، سبک های نوین یادگیری ، نظام آموزش و پرورش ، یادگیری الکترونیکی ، شخصی سازی آموزش ، سواد دیجیتال ، سند تحول بنیادین.