بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در مقطع متوسطه انجام شد. سبک های یادگیری به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تفاوت های فردی، نقش بسزایی در چگونگی پردازش اطلاعات و سازماندهی دانش توسط یادگیرندگان ایفا می کنند. عملکرد تحصیلی نیز به عنوان برایند نهایی نظام آموزشی، همواره تحت تاثیر متغیرهای شناختی و فراشناختی متعددی قرار دارد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، نمونه ای به حجم ۳۸۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های یادگیری کلب (LSI) و معدل کتبی دانش آموزان به عنوان شاخص عملکرد تحصیلی بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک های یادگیری واگرا، جذب کننده، همگرا و انطباق دهنده با عملکرد تحصیلی رابطه معناداری وجود دارد. تحلیل رگرسیون مشخص کرد که سبک های همگرا و جذب کننده بیشترین سهم را در پیش بینی موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارند. همچنین نتایج حاکی از آن بود که دانش آموزانی که از سبک های یادگیری منطبق با ساختار دروس علوم پایه استفاده می کنند، عملکرد بهتری نسبت به سایرین نشان می دهند. در مقابل، عدم هماهنگی بین شیوه های تدریس معلمان و سبک های ترجیحی یادگیری دانش آموزان به عنوان یکی از موانع اصلی پیشرفت تحصیلی شناسایی شد. بر اساس این نتایج، پیشنهاد می شود معلمان با شناسایی الگوهای یادگیری دانش آموزان، از روش های تدریس چندگانه و منعطف استفاده کنند تا فرصت برابری برای رشد تمامی دانش آموزان با سبک های مختلف فراهم آید. این پژوهش تاکیدی بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی و روش های ارزشیابی سنتی است تا با نیازهای شناختی متنوع یادگیرندگان همسو شود. ارتقای آگاهی والدین و مربیان از این تفاوت ها می تواند منجر به بهبود معنادار شاخص های آموزشی در سطح کلان شود.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری شناختی ، دانش آموزان متوسطه.