رابطه توسعه شایستگی های حرفه ای و توانمندسازی معلمان با رضایت شغلی و کیفیت عملکرد آموزشی

زمینه و هدف: معلمان به عنوان سرمایه های اصلی نظام آموزشی، نقشی محوری در تحقق اهداف یادگیری ایفا می کنند. رضایت شغلی معلمان، متغیری کلیدی است که نه تنها بر بهداشت روانی آنان، بلکه بر بازدهی و کیفیت آموزش تاثیر مستقیم دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ارتقای توانمندی ها و مهارت های چندگانه (حرفه ای، ارتباطی و مدیریتی) بر میزان رضایت شغلی معلمان انجام شده است. روش پژوهش: این مطالعه با رویکردی توصیفی-تحلیلی به واکاوی مولفه های توانمندی معلمان پرداخته است. متغیرهای مستقل شامل مهارت های تدریس، مدیریت کلاس، ارتباط موثر و به کارگیری فناوری های نوین آموزشی بوده و رابطه آن ها با متغیر وابسته (رضایت شغلی) مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که بین سطح مهارت های حرفه ای و رضایت شغلی معلمان رابطه معنادار و مثبتی وجود دارد. به ویژه، تسلط بر «فناوری های نوین آموزشی» و «مدیریت کارآمد کلاس»، با افزایش احساس تسلط و خودکارآمدی در معلمان، منجر به ارتقای سطح رضایت شغلی آنان می گردد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که توانمندسازی معلمان در برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان، موجب کاهش فرسودگی شغلی، افزایش انگیزه و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، رضایت شغلی معلمان تابعی از احساس شایستگی و توانمندی حرفه ای آنان است. بنابراین، پیشنهاد می شود نظام های آموزشی با طراحی و اجرای دوره های آموزش ضمن خدمت هدفمند و کارگاه های توسعه حرفه ای، بستر لازم را برای به روزرسانی مهارت های معلمان فراهم آورند؛ چرا که سرمایه گذاری در توانمندسازی معلمان، مستقیما به ارتقای کیفیت آموزشی و رضایت مندی شغلی پایدار منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی ، توانمندسازی معلمان ، توسعه حرفه ای ، شایستگی های آموزشی ، کیفیت تدریس