آموزش مسائل نظری و عملی دینی به کودکان و نوجوانان

تعلیم و تربیت دینی به معنای تعلیم و تربیت متخذ از منابع دینی یا مجموعه آموزه های مربوط به تعلیم و تربیت که از منابع دینی اتخاذ شده است (واژه ی دینی وصف تعلیم و تربیت است) . در این معنا آنچه که محققان با استفاده از روش های معتبر از متون دینی در باره ی تعلیم و تربیت استنباط می کنند، تعلیم و تربیت دینی (اسلامی) نامیده می شود. بر این اساس، نظام تعلیم و تربیت که شامل مبانی، اهداف، اصول، روش ها، مراحل و موانع تعلیم و تربیت است، ممکن است از منابع و متون دین مسیحیت گرفته شود، یا از منابع و متون دین یهودیت اخذ شود، چنانکه می تواند از منابع و متون دینی اسلام استنباط گردد (که در این فرض مترادف با تعلیم و تربیت اسلامی است). در هر صورت، آن نظامی، نظام تعلیم و تربیت دینی (برگرفته از دین) خواهد بود که به پرورش همه ابعاد مختلف وجود انسان همچون بعد اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، عاطفی، اخلاقی، عقلانی و دینی نظر دارد و چگونگی پرورش این ابعاد را از نظر آن دین خاص معرفی می کند (رشیدپور، ۱۳۸۶).با آموزش مسائل نظری و عملی دینی به کودکان و نوجوانان، هدف خاصی در ذهن آن ها ترسیم می شود. آنان با فراگرفتن آموزه های دینی، به سوی هدف موردنظر گام بر می دارند، ولی نمی توانند به تصور درستی از شخصیت آرمانی شان دست یابند، برای جبران این کاستی می توان الگوهای مناسب را در برابر دیدگان آنان ترسیم کرد. با کمک روش الگویی، آموزه های دینی و چگونگی عمل به آن ها را به صورت ملموس تری فرامی گیرند. والدین و مربیان باید پیش از اینکه کودک الگوی نامناسبی را برگزیند الگوهای مناسب را فراروی کودکان و نوجوانان قرار دهند. کودکان باید از الگوهایی تقلید کنند که از یکسو برای آن ها جذابیت کافی داشته باشند و از سوی دیگر آنان را در مسیر رسیدن به پروردگار و هویت دینی یاری کنند.

کلیدواژه ها:

کودکان و نوجوانان ، آموزه های دینی ، هویت دینی ، آموزش ، الگوهای مناسب