رویکردهای آموزشی و نقش آنها در بهبود رفاه روانی و یادگیری دانش آموزان: مروری بر پژوهش ها

هدف از این مقاله مروری، بررسی نقش و تاثیر رویکردهای آموزشی بر بهبود رفاه روانی و کیفیت یادگیری دانش آموزان است. با توجه به اهمیت روزافزون سلامت روان در محیط های آموزشی، این پژوهش با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و تحلیل محتوای مقالات علمی معتبر انجام شده است. در این مقاله ابتدا مفاهیم کلیدی شامل رفاه روانی، یادگیری موثر و رویکردهای آموزشی تبیین شده، سپس انواع رویکردهای آموزشی از سنتی تا نوین بررسی شده و کارکرد هر یک در پرورش مهارت های شناختی، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان تحلیل گردیده است. یافته های مرور پژوهش ها نشان می دهد که به کارگیری رویکردهای یادگیرنده محور، سازنده گرایی، یادگیری مشارکتی و پروژه محور، نقش موثری در ارتقای احساس شایستگی، کاهش اضطراب تحصیلی، تقویت تعاملات مثبت اجتماعی و افزایش انگیزش یادگیری دارد. علاوه بر این، نتایج حاکی از آن است که محیط های آموزشی دارای فضای حمایتگر و انعطاف پذیر می توانند سلامت روان و کیفیت یادگیری دانش آموزان را به طور هم زمان تقویت کنند. بر اساس جمع بندی نهایی، طراحی نظام آموزشی مبتنی بر رویکردهای فعال و تلفیقی، عامل کلیدی در تربیت دانش آموزانی خلاق، باانگیزه و دارای رفاه روانی پایدار است.

کلیدواژه ها:

رویکردهای آموزشی ، رفاه روانی ، یادگیری دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش فعال