نقش میانجی حمایت اجتماعی در پیوند میان اعتیاد به فضای مجازی و بیگانگی اجتماعی در میان دانشجویان دانشگاه شاهدتهران

در عصر دیجیتال، استفاده افراطی از فضای مجازی به یکی از مهم ترین چالش های روانی–اجتماعی در میان دانشجویان تبدیل شده است. اعتیاد به فضای مجازی می تواند پیامدهای گسترده ای بر تعاملات اجتماعی و سلامت روان داشته باشد و یکی از مهم ترین این پیامدها، بیگانگی اجتماعی است؛ حالتی که فرد احساس جدایی، انزوا و فاصله گیری از بافت اجتماعی پیرامون خود را تجربه می کند. در مقابل، حمایت اجتماعی به عنوان منبعی عاطفی، شناختی و بین فردی، عاملی محافظتی محسوب می شود که می تواند اثرات منفی وابستگی به رسانه های دیجیتال را تعدیل کند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی حمایت اجتماعی در رابطه میان اعتیاد به فضای مجازی و بیگانگی اجتماعی در میان دانشجویان دانشگاه شاهد تهران بود. پژوهش با روش کمی و طرح پیمایشی اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه بود و با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۸۴ نفر بر اساس فرمول کوکران انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد اعتیاد به اینترنت یانگ، بیگانگی اجتماعی کینتز و حمایت اجتماعی ادراک شده زیمت بود. نتایج تحلیل معادلات ساختاری نشان داد اعتیاد به فضای مجازی رابطه ای مثبت با بیگانگی اجتماعی و رابطه ای منفی با حمایت اجتماعی دارد. همچنین حمایت اجتماعی به طور معنادار از شدت بیگانگی اجتماعی می کاهد و نقش میانجی موثری ایفا می کند. این یافته ها اهمیت تقویت حمایت اجتماعی در محیط دانشگاه و خانواده را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به فضای مجازی ، بیگانگی اجتماعی ، حمایت اجتماعی ، دانشجویان