ارزیابی آگاهی محیط زیستی بهره برداران در مزارع پرورش میگو در خلیج گواتر

پرورش میگو به عنوان یکی از صنایع کلیدی آبزی پروری در ایران، نقش مهمی در تامین پروتئین، صادرات و اشتغال دارد، اما گسترش آن در سواحل جنوبی، از جمله خلیج گواتر، با چالش های زیست محیطی مانند تخریب جنگل های حرا، شکوفایی جلبکی، افزایش شوری و آلودگی پساب همراه است. این فعالیت ها همچنین معیشت صیادان سنتی را تحت تاثیر قرار داده و نیاز به ارزیابی آگاهی زیست محیطی بهره برداران را برجسته می کند. این پژوهش به ارزیابی سطح آگاهی و نگرش بهره برداران مزارع پرورش میگو در خلیج گواتر نسبت به اثرات زیست محیطی این صنعت پرداخته است تا مبنایی برای سیاست گذاری پایدار فراهم کند. مطالعه توصیفی-تحلیلی با استفاده از پرسشنامه خوداظهاری بر روی ۳۵ بهره بردار انجام شد. داده ها با نرم افزار SPSS تحلیل شدند و از آزمون های آماری مانند t مستقل، آنالیز واریانس و رگرسیون چندگانه استفاده شد. روایی و پایایی پرسشنامه با نظر کارشناسان و آزمون مقدماتی (۸۹٪) تایید شد. میانگین آگاهی زیست محیطی ۱۶/۲۷±۳/۴ بود. تحصیلات بالاتر و عضویت در سازمان های مردم نهاد با آگاهی بیشتر ارتباط معنادار داشت. اینترنت و تحصیلات دانشگاهی از منابع اصلی کسب آگاهی بودند. حدود ۳۴٪ بهره برداران آلودگی آب و ۲۵٪ شیوع بیماری های آبزیان را به پرورش میگو نسبت دادند. افزایش آگاهی از طریق آموزش و تاکید بر نقش تحصیلات و سازمان های مردم نهاد می تواند به مدیریت پایدار کمک کند. سیاست گذاری مبتنی بر نظارت بر پساب و فناوری های سبز ضروری است تا تعادل بین توسعه اقتصادی و حفاظت از اکوسیستم برقرار شود.

کلیدواژه ها:

پرورش میگو ، آگاهی ، حفاظت ، اکوسیستم دریا