باز اندیشی در مفهوم امر والا در نقاشی های پابلو پیکاسو براساس نظریه زیباشناختی ایمانویل کانت

در این پژوهش، مفهوم «امر والا» در آثار نقاشی پابلو پیکاسو با تمرکز بر نظریه زیباشناختی ایمانوئل کانت مورد بازاندیشی قرار گرفته است. امر والا در فلسفه کانت مفهومی است که تجربه ای زیباشناختی فراتر از زیبایی صرف را نمایندگی می کند؛ تجربه ای که ذهن را با عظمت، رنج یا ناتوانی در مواجهه با نیروهای برتر هستی مواجه می سازد. در این مقاله، بررسی می شود که چگونه پیکاسو، به ویژه در آثاری چون گوئرنیکا، نوعی بیان تصویری از امر والا را شکل می دهد که با چهارچوب فلسفی کانت قابل تفسیر است. با تحلیل نمونه هایی از نقاشی های پیکاسو و بررسی عناصری چون خشونت، شکوه تراژیک، فروپاشی بدن و زمان، نشان داده می شود که آثار او واجد وجوهی از امر والا به ویژه در معنای دینامیک آن نزد کانت هستند. این بررسی، به بازنگری ای در نسبت هنرمدرن با زیباشناسی کلاسیک منجر می شود و امکانی برای بازاندیشی در مفهوم والایی در بستر معاصر فراهم می سازد. روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی است.