بررسی نقش مدرسه در کاهش احساسات خود کم بینی و اضطراب در دانش آموزان

این پژوهش به بررسی پدیده ی رو به گسترش «اضطراب اخلاقی» (Moral Distress) و «احساس ناکافی بودن» (Feeling of Inadequacy) در بستر جهان زیسته کلاس درس معاصر می پردازد. در پارادایم غالب آموزشی که مبتنی بر عقلانیت ابزاری و سنجش مداوم است، عملکرد تحصیلی نه صرفا یک فرآیند یادگیری، بلکه به یک حکم وجودی تبدیل می شود. این مقاله با اتخاذ رویکرد پدیدارشناسانه انتقادی، تلاش می کند تا ریشه های نهادی این اضطراب را شناسایی کند؛ جایی که شکست در معیارها و انتظارات غیرانسانی، نه تنها منجر به نمره پایین، بلکه به یک بار اخلاقی سنگین برای دانش آموز تبدیل می گردد. ما استدلال می کنیم که تقلیل دانش آموز به ابژه ای قابل اندازه گیری، زمینه را برای «استعمار جهان زیسته» (Colonization of the Lifeworld) توسط منطق سیستمی فراهم می آورد، به طوری که دانش آموز یاد می گیرد نقص در عملکرد را معادل با نقص در "خوب بودن" و "شایستگی وجودی" خود بداند. این امر منجر به ظهور رفتارهایی چون «بدن محتاط» و «سکوت تدافعی» می شود که خود نمادی از سرکوب تجربه اصیل یادگیری هستند. پژوهش حاضر با بهره گیری از ادبیات نظری هابرماس، آرنت و ون مانن، این پدیده را واکاوی کرده و نشان می دهد چگونه مدرسه، ناخواسته، به عاملی برای تولید رنج های اخلاقی در ساختار روانی نسل جوان تبدیل شده است.