بررسی تجربه در آموزش ویادگیری معلمان در آموزش رسمی

آموزش رسمی در بسیاری از نظام های آموزشی معاصر با تمرکز بر برنامه های درسی، ارزشیابی های استاندارد و اهداف ازپیش تعیین شده سامان می یابد؛ در حالی که تجربه انسانی یادگیری و معنا یابی آن در حاشیه قرار می گیرد. این مقاله با هدف واکاوی مسئله معنا در مدرسه، به تحلیل گسست میان آموزش رسمی و تجربه انسانی یادگیری می پردازد. با اتکا به تحلیل نظری ادبیات پژوهشی، نشان داده می شود که غلبه نگاه فنی و عملکردمحور به آموزش، یادگیری را به فعالیتی ابزاری و فاقد پیوند عمیق با زیست فردی و اجتماعی یادگیرندگان تبدیل می کند. نتایج مقاله بیانگر آن است که تضعیف معنا در تجربه مدرسه، به کاهش انگیزش درونی، افت احساس تعلق و ناپایداری یادگیری می انجامد. مقاله بر ضرورت بازاندیشی در کارکرد مدرسه و توجه به معنا یابی یادگیری به عنوان مولفه ای اساسی در کیفیت تربیت تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، معنا یابی یادگیری ، تجربه انسانی ، آموزش رسمی ، تربیت