بررسی نقش بازخورد همسالان در بهبود عملکرد یادگیرندگان

هدف این پژوهش بررسی اثر بازخورد همسالان بر بهبود عملکرد تحصیلی و فرایندهای یادگیری یادگیرندگان دوره متوسطه/هنرستان است. مسئله اصلی این است که چگونه بازخورد همسالان می تواند به بهبود یادگیری اجتماعی، تنظیم هدف ها، و ارزشیابی تکوینی کمک کند و تا چه اندازه این بازخورد می تواند منجر به بهبود معنادار در عملکرد تحصیلی شود. هدف های پژوهش، ضمن واکاوی رابطه میان بازخورد همسالان، نگرش های یادگیری، و عملکرد تحصیلی، به ارائه مدلی فراتر از رابطه خطی میان این سازه ها اقدام می کند. روش شناسی به کاررفته از نوع طرح شبه آزمایشی است که در چارچوب یک پروژه آموزشی-تحلیلی انجام می شود تا اثرات مداخله بازخورد همسالان بر یادگیرندگان دوره متوسطه/هنرستان بررسی شود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه و هنرستان در مراکز آموزشی ایران است و از نمونه ای متوازن و نماینده از نظر جنسیت، سن، و رشته های آموزشی استفاده شد. ابزارهای به کاررفته شامل پرسشنامه های استاندارد عملکرد تحصیلی و بازخورد همسالان بود که روایی و پایایی آن ها از طریق تحلیل سازه ای (SEM) و تحلیل همگن سازی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری، با گزارش ضرایب مسیر β، مقدار R² برای متغیرهای هدف، و اندازه اثر به دست آمده است. روش تحلیل به کاررفته شامل SEM برای بررسی مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم و MANCOVA شبیه سازی شده برای مقایسه گروه های مختلف با کنترل کردن تاثیر متغیرهای هم ساننده بود. یافته های کلیدی نشان می دهد که بازخورد همسالان به طور معناداری با بهبود عملکرد تحصیلی رابطه دارد و این رابطه به وسیله فرآیندهای خودتنظیمی یادگیرندگان و ارزشیابی تکوینی تقویت می شود. اندازه اثرها در مدل های شبیه سازی شده اند و معنیداری آماری گزارش شده است. نوآوری پژوهش در ایجاد و به کارگیری چارچوب تحلیلی ترکیبی SEM و MANCOVA با شبیه سازی های داخلی است که برای نخستین بار در زمینه یادگیری فارسی-ایرانی استفاده می شود و کاربردهای عملی در مدارس و آموزشگاه های فنی و حرفه ای دارد. کاربردها عبارت اند از: طراحی مداخله های آموزشی مبتنی بر بازخورد همسالان، توسعه نقش مربی گری همسالان، و بهبود فرایند ارزشیابی تکوینی. کلیدواژه ها: بازخورد همسالان، یادگیری اجتماعی، ارزشیابی تکوینی، SEM، MANCOVA، عملکرد تحصیلی، خودتنظیمی، ایران.